La Piâsintëina
parole e musica di I. Bariola
Lassum chi dican “la tota” ad Turein
c’lè fata a pòsta par fâg di basei..
la rumaneina ‘t la catt par la strà
e la canta, col côr infiammâ..
Anca a Piaseinsa, con tanta passion,
cantuma in coro la nossa cansòn
o Piasintein, fiv per ammirâ..
‘csi il pö bell ad tutt ìl cittâ..
Ritornello
L’è carä, l’è bella, l’è tutt amur..
LA PIASINTEINA !
l’è carä, l’è bella. l’è tant’ cme un fiör
LA PIASINTEINA !
Quand la’d guârd. At rest incantâ
tutt i cör la fa inamorâ.
L’è bella, l’è cära, man ghe gnint da fâ
con la PIASINTEINA !
La tuscaneina la g’ha gli sturnei
per la “tosetta” ad Milan ag vö i ghei..
La veneziana in barchetta la và,
viva ’il bel fiöl d’il nostar cittâ.
Anca a Piaseinza, con tanta passion
cantuma in coro la nossa canson
o Piasintein, fiv pur ammirà..
’csì il pö bell ad tutt il cittâ..

Gli autori si sono ispirati per i loro versi a temi svariati ma tutti ad esprimere l’anima di Piacenza. “La Piasinteina” vuole rendere omaggio alla decantata bellezza delle donne piacentine..
“La Piâsintëina 2° classificata al Primo festival della canzone dialettale piacentina tenutasi al teatro municipale il 26 aprile 1952, edizioni musicali primogenita piacenza”.
“La Piâsintëina 2° classificata al Primo festival della canzone dialettale piacentina tenutasi al teatro municipale il 26 aprile 1952, edizioni musicali primogenita piacenza”.
